Śliwowica


Tatrzańska


Slivovitz


Śliwowica produkowana jest
z przefermentowanego zacieru
uzyskanego ze miażdżonych śliwek.
To one nadają jej charakterystyczny
mocny smak i zapach.


Śliwowica


Tatrzańska


Slivovitz


72%



Śliwowica


Tatrzańska


Slivovitz


40%









Czy wiesz, że

ze 100 kg śliwek


powstaje najwyżej


5 litrów śliwowicy?







Producent:

+H2O

  Sp. z o.o.

PL Chociszew 39 EU,
tel.: +48 42 718 03 40, +48 42 718 68 66 Fax: +48 42 718 68 68
office@h2odrinki.pl

W Zakopanem


niewątpliwie najpopularniejszym alkoholem góralskim jest śliwowica. Pierwsze wzmianki o tym mocno rozgrzewającym trunku pojawiły się już w XVIII wieku. Jej prastara receptura znana jest wśród wielu mieszkańców Zakopanego i opiera się na charakterystycznym, mocnym smaku i zapachu. Do wyrobu tej tradycyjnej, regionalnej wódki niezbędnym i najważniejszym składnikiem są śliwki węgierki.

Sztuka produkcji


śliwowicy jest w tym regionie przekazywana z pokolenia na pokolenia. Tajemnica produkcji polega na doborze odpowiednich śliwek. Jest to bardzo ważne, gdyż prawdziwa śliwowica powinna być destylowana wyłącznie dzięki alkoholowi powstałem z cukru zawartego w owocach.
Śliwowica produkowana jest z przefermentowanego zacieru uzyskanego z miazgi przebranych i rozdrobnionych śliwek. Niekiedy 15% owoców miażdżonych jest razem z pestkami. Zacier destylowany jest najczęściej dwukrotnie i poddawany leżakowaniu w beczkach dębowych.



Śliwowica podawana w temperaturze pokojowej
charakteryzuje się szczególnymi walorami smakowymi


 

Tatrzańska Śliwowica


najczęściej wypijana jest mocno schłodzona z niewielkich kieliszków. Nigdy nie powinno się podawać jej z lodem. Z drugiej strony picie śliwowicy o temperaturze pokojowej wydobywa z tego trunku najwięcej walorów smakowych i zapachowych oryginalnego destylatu z owoców.
Może być także składnikiem wielu pomysłowych drinków.
Śliwowica to typowa wódka stworzona wyłącznie dla przyjemności delektowania się nią.


Śliwowica Tatrzańska - trunek z historią


Sliwowicę Tatrzańską


przygotowuje się według starej receptury, o której wzmianki pojawiają się w Kronikach Parafialnych w pierwszej połowie XVIII wieku. W Kronikach znajdujemy informację z 1736 roku na temat zakupu “garca gorzałczanego” do produkcji destylatu ze śliw.
“Za mojej pierwszej posesji kupiony garniec gorzałczany już przepalony niezdał się do robienia gorzałki, zaczym inszy na to miejsce kupiłem. Ten nowy garniec waży funtów 147 i pół, funt miedzi a flor. 2 facit flor. 295.
Tego roku sady obrodziły w tych stronach i mój był urodzajny, śliwki najbardziej, miałem wolę dla siebie trzymać, kazawszy powideł narobić.

Ex occasione tych sadów nierychło powziąłem wiadomość, że może się robi gorzałka ze śliw. A że sady zrodziły, osobliwe śliwianie na robienie gorzałki, którą tak robią, że kilkadziesiąt beczek śliw, na przykład ze 12 albo choćby i 20 w kadzi wielkiej fermentują, bo im dłużej fermentują tym lepiej, dopiero potem nabiwszy garniec tak trzeba przepuścić jak ze zboża bywała gorzała”.

Dzisiaj robi się


Śliwowicę Tatrzańską w następujący sposób.
Górale czekają na zbiór śliw jak najdłużej. Kiedyś aż do października, teraz owoce zbiera się we wrześniu. Śliwki muszą być bardzo dojrzałe, lekko pokryte naturalnymi drożdżami. Miejscowe zbocza są świetnie nasłonecznione, a lokalny mikroklimat, mało opadów i późne przymrozki powodują, że śliwki są soczyste i słodkie. Owoce wrzuca się do beczek bez żadnych dodatków. Śliwki fermentują około miesiąca. Kiedy proces fermentacji zakończy się płyn zlewa się do parowników i destyluje Na Boże Narodzienie śliwowica jest gotowa.







(c) 2013 dla Śliwowicy Tatrzańskiej Studio graficzne Brandos.pl Fotografia kulinarna. Projektowanie.